a present from a friend (3)



Op 14-12-2008 werd in Museum Beelden aan Zee
in Scheveningen, in een geesteskind
van Wim Quist dus, temidden van dierbaren
en relaties HET boek gepresenteerd over 50 jaar werk:

WIM QUIST
De magie van de ratio

Eén van de sprekers, Gerard van Zeijl,
sprak van een oeuvre van
“schier schaamteloze schoonheid”.


Het boek kregen we mee,
een geschenk van een vriend.

Wim Quist, de magie van de ratio.
632 pagina’s/ fotografie: Kim Zwarts/ tekst: Auke van der Woud/
vormgeving: Reynoud Homan/ toelichting: Wim Quist
Pale Pink Publishers, Maastricht: PPPublishers@xs4all.nl
distributie: Coen Sligting Bookimport, Amsterdam.

Quist Wintermans Architekten

zie: Present from a friend (1) zie: Present from a friend (2)
zie: Present from a friend (3) zie: Present from a friend (4)
zie: Present from a friend (5) zie: Present from a friend (6)
zie: Present from a friend (7) zie: Present from a friend (8)
zie: Present from a friend (9) zie: Present from a friend(10)
zie: present from a friend(11) zie: Present from a friend(12)
zie: Present from a friend(13) zie: Present from a friend(14)
zie: Present from a friend(15) zie: Present from a friend(16)
zie: Present from a friend(17) zie: Present from a friend(18)
zie: Present from a friend(19) zie: Present from a friend(20)
zie: Present from a friend(21) zie: Present from a friend(22)
zie: Present from a friend(23) zie: Present from a friend(24)
zie: Present from a friend(25) zie: Present from a friend(26)
zie: Present from a friend(27) zie: Present from a friend(28)
zie: Present from a friend(29) zie: Present from a friend(30)
zie: Present from a friend(31)

Stroomopwaarts(2)

Stroomopwaarts (8) 2004 acryl/o.i.inkt/nietjes
op museumkarton 37 x 24 x 17cm.
private collection Spain.

Buitenschilderen vereist vechtlust.
De weidsheid slaat je alles uit handen.
Langs vaste boeien vaar je blind
op vaardigheden
terwijl je hand werkt.
Bewondering en verachting balanceren
tussen opgeven en volbrengen.
Alles steeds kwijt
de kwasten, de kleuren, de wolken, de beweegredenen.
En toch, ‘s winters zeurt de weemoed:
niets tastbaars in de verte.

langs de Lek (juli 2008) acryl/o.i.inkt op papier 23x30cm elk.

zie: Stroomopwaarts(1)
zie: Snijden
zie: luchtgevecht
zie: gaandeweg

Camus


Albert Camus

Uit: de pest

Kort voor zij daar aankwamen, merkten zij de nabijheid
van de zee aan een geur van jodium en algen.
Toen hoorden zij haar.
Zij floot zacht aan de voet der grote rotsblokken van de pier
en toen ze die beklommen hadden, verscheen zij voor hen,
dik als fluweel, soepel en glad als een dier.
Zij gingen op de rotsen zitten,
met het uitzicht op de wijde uitgestrektheid.
Het water rees en daalde langzaam.
Deze rustige ademhaling van de zee
deed aan de oppervlakte van het water olie-achtige glanzen
beurtelings verschijnen en verdwijnen.
Voor hen lag de oneindigheid van de nacht.
Rieux voelde onder zijn vingers het brokkelige gezicht
der rotsen en was vervuld van een vreemd geluk.
Toen hij zich naar Tarrou wendde, las hij op het kalme
en ernstige gelaat van zijn vriend eenzelfde geluk,
dat geen vergetelheid van node had,
zelfs niet die aan de moorden.
Ze kleedden zich uit.
Rieux dook het eerste.
Het water, dat eerst koud was,
leek hem zoel toen hij omhoog kwam.
Na enige slagen wist hij dat de zee die avond lauw was,
de lauwheid van herfstgolven, die de sinds lange maanden
opgezamelde warmte uit de aarde overnemen.
Hij zwom met regelmatige slagen.
De beweging van zijn voeten vormde een schuimende deining
achter hem, het water vloeide langs zijn armen
en drong zich rondom zijn benen.
Een zwaar geplons verried hem, dat Tarrou in zee was gedoken.
Rieux ging op zijn rug liggen en dreef roerloos,
met het gezicht naar de hemel vol maanlicht en sterren,
die hij nu van onderop aanschouwde.

zie: inleving
zie: Tsjechof

“(…) alsof het ijzeren, het loden leven door gouden,
tedere, olieachtige melodieën
van zijn zwaarte moet worden ontdaan.”
(Friedrich Nietzsche)

Genova on my mind




Genua januari 2008,
foto Marjolijn

‘Als er diese Stadt zum letzten Mal
auf dem Weg nach Turin besuchte,

schrieb er Anfang April 1888:
“In Genua bin ich herumgegangen
wie ein Schatten unter lauter Erinnerungen.
Was ich einstmals dort liebte, fünf,
sechs ausgesuchte Punkte,

gefiel mir jetzt noch mehr …
Ich war nie dankbarer,
als bei dieser Pelerinage bei Genua“.’
(Nietzsche mit Goethe in Italien, Mazzino Montinari)

‘Überhaubt ist Genua doch eigentlich mein glücklichster Griff,
in Bezug auf Gesundheit und geistige Ungestörtheit.
Ich habe ein sehr helles, sehr h o h e s Zimmer
das wirkt gut auf meine Stimmung.
Ganz in der Nähe ist ein reizender Garten (Villetta di Negro),
der offen steht, mit mächtigem
waldartigen Grün (auch im Winter),
Wasserfällen
, wilden Thieren und Vögeln

und herrlichen Fernblicken auf Meer und Gebirge –
alles auf sehr kleinem Raume.
(An Franziska und Elisabeth Nietzsche. Genua 21 Dezember 1881)

De “saturnaliën van de geest” staan voor de zonnewende
die Nietzsche zelf gemaakt heeft:
hij is als het ware uit een toestand
van ijskoude bezig weer warm te worden.
Het ijs in hem smelt door de Genuese zon en nieuwe,
hoopgevende gedachten.
Vandaar dat Nietzsche zo mooi zegt, dat het boek
in “de taal van de dooiwind” is geschreven
en dat er “aprilweer” in zit:

hij komt vers uit de winter,
er is nog een rest van winter te bespeuren,

maar ook al “overwinning op de winter”.’

uit: Lof der Méditerranée. Martine Prange

zie: dooiwind
zie: Salita delle Battistine
zie: nagelaten fragmenten
zie: inleving
zie: Genua-citaten
zie: young Nietzsche
zie: Inschepen!

Paper logweb

f
foto: atelierwand als inspiratiebron.

Met het minste of geringste restje bijgeloof dat men in zich heeft,
zou men de indruk niet meer dan incarnatie,
niet meer dan mondstuk, niet meer dan medium te zijn
van hogere machten, nauwelijks van zich af kunnen zetten.
Het begrip openbaring, in die zin dat er ineens,
met een onuitsprekelijke zekerheid en finesse, iets zichtbaar,
hoorbaar wordt, iets wat iemand in zijn diepste innerlijk treft
en van zijn stuk brengt,
geeft de feitelijke toedracht kort en goed weer.
Hij hoort, hij zoekt niet; hij neemt, hij vraagt zich niet af
van wie de gift afkomstig is; als een bliksemstraal schittert
een gedachte op, onafwendbaar, onverwijld
in de juiste vorm gegoten- nooit heb ik een keus gehad.
Een verrukkelijk gevoel, waaraan een reusachtige spanning
gepaard gaat, die zich van tijd tot tijd oplost
in een stroom van tranen, waardoor de pas
nu eens onwillekeurig hevig versnelt, dan weer langzaam vordert;
een volkomen buiten-zichzelf-zijn, gepaard gaande
met een allerduidelijkst bewustzijn
van zeer veel verfijnde huiveringen en rillingen
die men voelt tot in de toppen van zijn tenen;
een diepe gelukssensatie, waarin het pijnlijkste,
het duisterste niet aandoet als tegenstelling, maar
als een voorwaarde, een vereiste, een noodzakelijk kleurvlak
temidden van een zodanig overvloedig licht,
een instinctief gevoel voor ritmische verhoudingen,
dat weidse ruimten vol vormen overspant.
De lange duur, de behoefte aan een wijdlopig ritme
zou bijna de maatstaf kunnen heten
voor de hevigheid van de inspiratie,
een soort tegenwicht voor de druk
en voor de spanning die ervan uitgaat…
Alles gebeurt in de hoogste mate onvrijwillig,
maar wel als in een stormachtig gevoel van vrijheid,
van onbepaaldheid, van macht, van goddelijkheid…
De onvrijwilligheid van het beeld, van de gelijkenis,
is het opmerkelijkst; men heeft geen begrip meer
van wat beeld en gelijkenis is, alles presenteert zich
als de meest directe, de nauwkeurigste,
de eenvoudigste uitdrukking.
Het lijkt er werkelijk op alsof de dingen uit zichzelf
naderbij komen en zichzelf voor een gelijkenis aanbieden.
Dit is m i j n ervaring van inspiratie.

Friedrich Nietzsche in “Het manifest van het dansante leven”
uit: Landschappen van Nietzsche.
door Sylvain de Bleeckere.

zie: Dagboekachtig
zie: Dooiwind
zie: Salita delle Battistine 8

Ode

Ode aan het buiten schilderen,
eenduidig corvee …

painting on the spot, unambiguous corvee

Ode

Oubliable (35) 2000 acryl op museumkarton in plastic doosje
15 x 15 x 6cm.


Dicht en verstrengeld is het borduursel van de
omstandigheden.
De steken van de mier in het gras.
Het gras dat aan de aarde is genaaid.
Het patroon van een golf waardoor een twijgje wordt geregen.

Wanneer ik zoiets zie, verlaat me altijd de zekerheid
dat wat belangrijk is
belangrijker is dan wat onbelangrijk is.

Wislawa Szymborska
uit: Een titel hoeft niet.
(via Jantje Weitering-Rosies)

zie: buitenschilderen
zie: snijden
zie: binnen-buiten
zie: oogst
zie: buitenplaats

potlood op papier

Een prachtig voorbeeld van de ontroering
die een potlood en een papiertje teweeg kunnen brengen
vind ik een tekening van Pjotr Mitoeritsj (1887-1956)
van de Russische dichter Velimir Chlebnikov
op zijn sterfbed, uit 1922.
Sober, gedetailleerd, trefzeker en vol mededogen
is verbeeld wat niet te vatten is.
De titel vult aan, tezamen vormen ze een meesterwerk.
Deze krantenknipsel-tekening hangt al vele jaren
in mijn atelier, als bewijs van de meest
rechtstreekse verbeelding van diepe bewogenheid.

Uit:
NRC Handelsblad op 11-2-1994
bij een boekbespreking door Bernard Hulsman.

Jevgenij Kovtoen poneert in het boek
Russische Avant-Garde, Chlebnikov
en zijn tijdgenoten

Malevitsj, Filonov, Tatlin en Mitsoeritsj
dat de dichter Chlebnikov een beslissende invloed
heeft gehad op de beeldende kunst
van de Russische avant-garde, dat hij:

de ziel, het lichtgevende middelpunt was,
wiens artistieke stralen de wegen van veel kunstenaars verlichtten“.

In het boek komt een mooi verslag voor
– geschreven door Mitsoeritsj- van de laatste anderhalve maand
van het leven van de zieke dichter Chlebnikov.
Over hoe hij steeds verder verzwakte
en tenslotte in een klein badhuis stierf:
“We begroeven Velimir
op het dorpskerkhof van Roetsj,

in de linkerhoek vlakbij de omheining van het kerkhof,
die papallel liep aan de achtermuur,
tussen een spar en een den.

Vasiljev heeft hem vervoerd. Het regende.”

Grafschrift in kobalt:
“De Eerste Voorzitter van de Aardbol
– Velimir Chlebnikov.”
Het grafschrift is een verwijzing naar
Chlebnikovs zoektocht naar
“het alfabeth van de sterrentaal”,
een universeel verstaanbare taal,
die niet was gebaseerd op woorden maar op klanken.

recensie interview

Dag Marjolijn

Het verschil tussen blog en een email, dat jouw vrienden en vriendinnen die
de blog afwijzen vermoedelijk benadrukken, zit vooral in de collectieve
toegang van je blog terwijl men gewend was per email individueel benaderd te
worden. Het gaat, denk ik, vooral om het persoonlijk benaderd worden dat
gemist wordt.

Frappant dat je ons een persoonlijke mail stuurt, met een vraag die alleen
ons betreft, om ons op die publieke blog te wijzen. Dat is een mooie
combinatie.

Mensen verliezen dus bij een blog wel iets van wat ze helemaal voor zich en
heel persoonlijk willen horen. Maar anderzijds heb je groot gelijk dat de
blog een uniek medium is om te laten zien wat je bezig houdt. Het is je
eigen galerie, zoals je suggereerde, plus nog een heleboel extra’s. Vooral
mee doorgaan dus. Je site is ook heel fraai vormgegeven. Daarom alleen al is
het een genoegen er op rond te struinen. Mooi hoe je een blog neerzet als
een soort icoon van nu. Past ook bij je enthousiasme over de iPhone.

We zagen het interview net nadat we op TV Wim Brands hadden gezien met zijn
boekenrubriek, waarin een boek aan de orde was van een
ontwikkelingspyschologe, Eveline Crone, die hersenonderzoek doet bij pubers.
Dat boek is een bevestiging van jouw aversie tegen alles wat de school stuk
maakt. Ze legde haarfijn uit hoe in de puberteit de hersenen nog niet
volgroeid zijn, waardoor nog niet alle controles en remmingen aangebracht
zijn (ze noemde dat de remmende frontale cortex – het gebied direct achter
het voorhoofd waarin een mens fronsende rimpels trekt!). Vandaar ook al dat
puberen, als verzet tegen de gevestigde opvoedingsorde, terwijl de pubers
weerspiegelen wat hun hersenen op dat moment voorstellen, dus heel
aangepast! ‘Onaangepast’ gedrag is dus vooral een teken van creativiteit.

Vervolgens ging het gesprek over de vraag of creatieve wetenschappers – maar
ze hadden ook kunnen zeggen kunstenaars – in hun hersenen niet die
aanpassing hebben geconditioneerd gekregen die normaal gesproken bij het
opgroeien en opvoeden ontstaat. Ik moest denken aan stichters van
godsdiensten die vermoedelijk ook nog die outfit in hun hersenen hebben om
met iets nieuws te komen, tegen de heersende religie in. Gezien mijn
verhalen over macht en zingeving, zal het je niet verbazen dat ik de
machtsuitoefening in religies zie verlopen via die conditionering van de
hersenen. Opvallend hoe vaak godsdienststichters onaangepaste dertigers zijn
(Boeddha, Jezus, Mohammed).

Depressieven hebben naast de depressiviteit soms een manische periode waarin
ze de hele wereld aan kunnen en met nieuwe ideeën komen. Misschien dus ook een ‘afwijking’ in de hersenen. Het rijtje manisch-depressieven uit de wereldgeschiedenis is trouwens indrukwekkend.

Wat ook uit het gesprek kwam was dat jongeren meer risico’s nemen, zich
gemakkelijker bloot geven. Daar moesten we ook aan denken toen het in jullie
gesprek ging over het zich bloot geven via een blog en of dat een probleem
is – voor jou kennelijk meer dan voor Boris.

Wij vonden het daarom wel vermakelijk dat toen Boris nog weer eens je glas
bijvulde, jij vroeg of dat wel verstandig was! Je was even in de verstandige
risicovermijdende rol van ouder, terwijl je als kunstenaar juist de risico’s
verkent van je terrein, voorbij de gebruikelijke grenzen.

Dat waren zomaar wat gedachten die opkwamen in ons nagesprekje. Zonder
jullie gesprek was dit vast niet allemaal in ons opgekomen!

André en Ineke Droogers
Kunstverzamelaars ( kijk bij: werk )

zie: interview

foto: proche (12) acryl/inkt op papier  2003
collectie: Droogers, zie: Playful Religion (waarvan ik de boekomslag mocht maken, met een buitenschildering als uitgangspunt)

zie: oogst

zie: tegenlicht

zie: snijden